Kwitnące łąki Armentara
Kwitnące łąki Armentara. Dolomity w większości z nas kojarzą się z surowymi skalnymi ścianami, potężnymi i kamienistymi żlebami opadającymi ciężko w doliny, czy też księżycowym krajobrazem, gdzie jedyne życie to rachityczna roślinność wciśnięta w wąskie szczeliny wyżłobione przez wodę. W tym roku odkryliśmy zupełnie inne oblicze tych gór, a mianowicie słoneczny i rozległy płaskowyż, pokryty soczystą zielenią i dywanami letnich alpejskich kwiatów. Patrząc na ten krajobraz sami nie wiedzieliśmy co jest tłem: intensywnie kolorowa roślinność czy posępne skalne ściany….Jesteście ciekawi co to za miejsce? Zapraszamy w podróż.
Łąki Armentara – najbardziej bajkowa strona Dolomitów. Zacznijmy od początku. Na nasz urlop wybraliśmy region Alta Badia – jedno z najpiękniejszych miejsc w północnych Włoszech, położone w Południowym Tyrolu. Obszar ten rozciąga się na wysokości od 1300 do 2778 m n.p.m. i otoczony jest spektakularnymi masywami Dolomitów: Sassongher, Kreuzkofel oraz Sellagruppe. Już na pierwszy rzut oka wygląda jak wyjęty z bajki.
Właściwie od razu po przyjeździe ruszyliśmy na szlak. No dobrze, najpierw sprawdziliśmy prognozę pogody, bo wiosenne Dolomity potrafią być wyjątkowo kapryśne. Tym razem jednak aura okazała się dla nas łaskawa i zaledwie po dziesięciu minutach jazdy samochodem stanęliśmy u początku trasy prowadzącej przez słynne Łąki Armentara. Niewielkie górskie wioski i osady wtopione w strome zbocza wraz z nadejściem wiosny eksplodują intensywną zielenią. Zimą natomiast Alta Badia zamienia się w prawdziwy raj dla narciarzy, oferując ponad 130 km tras połączonych z legendarną Sellarondą. Region tworzy sześć klimatycznych miejscowości: Corvara, Colfosco, La Villa, San Cassiano, Badia oraz La Val. Naszą bazą wypadową została właśnie ta ostatnia – niewielka i spokojna La Val.
Czym są Łąki Armentara? Łąki Armentara (Prati dell’Armentara) to chroniony obszar wysokogórskich hal położony u stóp monumentalnego masywu Sasso di Santa Croce (Sas da Crusc). Rozciągają się na wysokości od około 1600 do ponad 2000 m n.p.m. i słyną z niezwykłego bogactwa flory, tradycyjnych drewnianych szałasów oraz wyjątkowych krajobrazów.
To właśnie tutaj soczyście zielone łąki tworzą zachwycający kontrast z potężnymi, wapiennymi ścianami Dolomitów. Wędrując licznymi ścieżkami, można podziwiać panoramy obejmujące między innymi Sas de Putia górujący nad La Val, płaskowyż Gherdenacia, szczyty Sas Ciampac i Sassongher, a przy dobrej widoczności nawet odległy masyw Marmolady.
Wędrówka przez alpejską krainę. Punktem startowym naszej wycieczki był leśny parking położony niedaleko przysiółka Furnacia w górnej części doliny. Dojazd to asfaltowa, ale kręta i miejscami bardzo wąska droga, typowa dla górskich regionów Południowego Tyrolu.
Zgodnie ze wskazaniami szlakowskazu „Roda de Armentara” ruszyliśmy w kierunku Ranch da André. To niewielkie, bardzo klimatyczne schronisko serwujące regionalne potrawy będące mieszanką kuchni włoskiej i austriackiej.
Pierwszy odcinek prowadził wygodną drogą przez las. Po około dwudziestu minutach marszu wyszliśmy na rozległe łąki i wtedy zaczęła się prawdziwa bajka. Stara górska mulatiera doprowadziła nas do Ranch da André, już po drodze fundując fantastyczne widoki. Ze słonecznego tarasu schroniska podziwialiśmy panoramę Dolomitów oraz odległe szczyty Alp Austriackich.
Tak naprawdę trudno opisać jeden konkretny szlak prowadzący przez Łąki Armentara. Sieć ścieżek, leśnych dróg i szutrowych traktów jest tu tak rozbudowana, że można dowolnie komponować własną trasę – w prawo, w lewo, pod górę i w dół. Najważniejsze jest jednak to, że niezależnie od wybranego kierunku niemal na każdym kroku towarzyszy nam sielski, pocztówkowy krajobraz.
Soczyście zielone hale, dywany alpejskich kwiatów, modrzewiowe lasyd, drewniane chatki rozsiane po zboczach oraz majestatyczne ściany Santa Croce tworzą pejzaż, który na długo zostaje w pamięci.
Nasz wersja: najpierw ruszyliśmy przed siebie, aż na skraj zielonego płaskowyżu. Później zeszliśmy nieco niżej, zawróciliśmy i zdobyliśmy charakterystyczne wzgórze górujące nad okolicą. Następnie zmieniliśmy trasę i skierowaliśmy się w stronę górnej stacji wyciągu La Crusc. Kolejna zmiana kierunku zaprowadziła nas do sieci leśnych ścieżek i szutrowych dróg rozchodzących się kolejny raz we wszystkie możliwe strony świata.
Gdyby nie burzowe chmury zbierające się nad Dolomitami, z pewnością spędzilibyśmy na Łąkach Armentara jeszcze kilka godzin. Mimo to, podczas spaceru pokonaliśmy około 10 kilometrów.
Nasze wrażenia
Powiem krótko – Łąki Armentara to miejsce absolutnie wyjątkowe. To słoneczna, łagodniejsza i bardziej sielska strona Dolomitów. Przyjazna, pełna życia, zieleni i kolorów. Szczególnie w czerwcu i lipcu, kiedy hale pokrywają się kilometrami kolorowych kwietnych dywanów, a krajobraz osiąga swoje najpiękniejsze oblicze. Hmmm…. ciekawe jak tam jest jesienią
PRAKTYCZNIE
- lokalizacja: Łąki Armentara, region Alta Badia, okolice miejscowości La Val (Dolomity)
- dojazd: początek szlaku znajduje się przy leśnym parkingu niedaleko przysiółka Furnacia. Dojazd prowadzi asfaltową, lecz wąską i krętą górską drogą. Parking jest bezpłatny.
- szlak: główną trasą jest Roda de Armentara, jednak na płaskowyżu dostępnych jest wiele ścieżek i wariantów spacerów o różnej długości, nasz szlak to około 10 km
- Ranch da André: kameralne schronisko z regionalną kuchnią oraz pięknymi widokami na otaczające szczyty Dolomitów
